این مقاله با تمرکز بر رویکردهای زیستپایه برای تجزیه پلاستیکها و مدیریت پسماند، به بررسی جنبههای علمی، اجتماعی و اخلاقی این فناوریها میپردازد و چارچوب «پژوهش و نوآوری مسئولانه (Responsible Research and Innovation را مورد تاکید قرار میدهد.
پلاستیکها هم موجب آلودگی پایدار محیطی و هم تولید گازهای گلخانهای میشوند. استفاده از میکروارگانیسمها و آنزیمها برای شکستن پلاستیک و بازتولید مونومرها، نویدبخش است اما مسائل اجتماعی و نظارتی پیچیدهای ایجاد میکند.
تجزیه پلیاتیلن ترفتالات (PET) با آنزیمها امکانپذیر است ولی پلاستیکهای دیگر مثل پلیاتیلن (PE)، پلیپروپیلن (PP) و پلیاستایرن (PS) به دلیل ساختار کووالانسی پایدار، مقاومت بالایی دارند.
دسترسی به پیوندهای استری PET به ویژگیهای فیزیکی پلیمر بستگی دارد و در حالت بلورین یا دمای محیط (کمتر از 30 درجه سانتیگراد)، تجزیه آن بسیار کند است.
کشف باکتری Ideonella sakaiensis که آنزیم PETase و MHETase تولید میکند، امکان تجزیه PET به اسید ترفتالیک و اتیلن گلیکول را فراهم کرده است.
مزیت اصلی این فرآیند آن است که مونومرهای حاصل از تجزیه PET (اسید ترفتالیک و اتیلن گلیکول) میتوانند مجدداً برای تولید PET جدید استفاده شوند؛ بنابراین یک چرخه بازیافت بسته (Closed-loop Recycling) ایجاد میشود.
این مقاله نشان میدهد که مواد زیستپایه و آنزیمی میتوانند بخشی از راهحل بحران پلاستیک ها باشند اما نیاز به ترکیبی از نوآوری فناورانه، چارچوبهای قانونی و مشارکت اجتماعی دارند.
جهت اطلاعات بیشتر و مشاوره با همکاران ما از طریق شماره های زیر در تماس باشید:
021-35000234
09028010466
www.npolymer.com
